Circle of life

Ik word tegenwoordig wakker van trappelende voetjes op de gang en een rammelende deurklink van onze slaapkamer. Wanneer mijn dochter Emily, alweer bijna 3 jaar, met een uiterste inspanning de deur heeft weten te openen komt ze glunderend van trots de kamer binnenlopen en roept zij; “ Papa, Mama….wakker!!” Na een korte knuffelsessie op bed gaan we de woonkamer in, spelen we “vssjtoppertje” , ontbijten we aan de grote tafel, kleed ik haar aan en breng haar doorgaans naar oma of naar de creche. Normaal gesproken gaan mijn man en ik dan aan het werk, maar deze dag onderbreekt de routine. Vandaag is een dag waarbij we beseffen hoe kwetsbaar en hoe kort het leven eigenlijk is. Vandaag begraven en herdenken wij namelijk opa Jan, mijn lieve geweldige opa waar ik ongelooflijk veel respect voor had en natuurlijk altijd zal hebben. Zijn levenslust en humor zullen voor mij altijd een voorbeeld zijn en zal ik oneindig met mij meedragen.

In Rotterdam is een onwerkelijk aantal mensen bijeen om deze lieverd gedag te zeggen. Familie, vrienden, leden van de waterpolo en de bridgevereniging. Indrukwekkend hoe veel, voor deze man op leeftijd. Tijdens de ceremonie worden mooie woorden gesproken en ook ik lever een bijdrage. Ik mag twee nummers voor hem zingen. Ik zing Hallelujah en Lighthome. Het valt me zwaar, maar ik merk dat ik en hopelijk ook de andere aanwezigen er steun in vinden.

Na de ceremonie eten en drinken we met de directe familie bij zijn favoriete restaurant. Er wordt een traan gelaten, maar vooral ook gelachen. Zo had mijn lieve opa Jan het graag gezien en ik weet zeker dat hij het ook heeft gezien.

’s Avonds, een stuk later dan normaal, trek ik Emily haar pyjamaatje aan. We spelen nog heel kort “vsssjtoppertje”, maar dan is het toch echt bedtijd. Tijd om te slapen. Ik zing wederom vandaag, maar nu “slaap kindje slaap” ,  haar ogen vallen al halverwege het liedje vredig dicht, op weg naar dromenland.

“Rust zacht lieve opa Jan”